یهو به خودم میام و صدای نفس کشیدن های آروم و گاه کمی صدادارت منو به خودم میاره. به نظرم آرامش بخش ترین و بهترین و شنیدنی ترین صدایی هست که دوس دارم بشنوم. که لذت همه جهان عستی رو این صدا در وجودم ریخت و همه قلب منو از احساس زنده بودن و خوشبخت بودن پر کرد.
مدتهاست که اینجا در تنهایی نشستم و فقط صدای نفس های خودمو شنیدم.
ناخودآگاه شرمنده میشم که چرا داشتم کتاب می خوندم و از این صدا و این احساس غافل بودم.
این صدای امنیت و آرامش، این بودن تو، بهترین قسمت از زندگی هست که میتونم از خدا داشته باشم.
چه حس قشنگی با بودنت و با صدای خوابیدنت به من دادی. مرسی
من زندگي مي كنم...