این خارجی, ها خیلی عجیبن. حداقل برا من کمی فهمش سخته.طرف الان 7 ساله داره حقوق عالی می گیره و یه ماه می ذاره می ره فلان کشور استوایی تا در مورد پرندگان و حیات وحش اونجا به هزینه ی شخصی بررسی کنه و عکس

دیروز همکارم میگه شماها چرا ین قدر زیادین؟ هر گروهی از دانشگاه میری می بینی چند نفر از هموطنانت اونجا هستن. پرسید: آیا شماها همدیگه رو از قبل می شناسین که به هم خبر میدین بیایین فلان جا؟ :-) توو دلم ی

دیروز اولین, جمله به زبان جدید که دارم یاد می گیرم رو بیان کردم :-)رفته بودم فروشگاه و فک کردم صندوقدار اشتباه زده قیمت رو. بهش گفتم که این عدد باید زده می شد و خودم دلم غنج رفت از شنیدن صدای خودم به این زبان :-)خدایا لطفا کمکم کن به راحتی بتونم از پسِ این زبان نه چندان راحت بربیامآمینو مرسی از تو ک...

دیشب یهو یاد بچگی هام و ناز کردن هام افتادم :-*یادمه مامانم برام کتاب داستان می خوند به زبان فارسی، داستان هایی که از مادرش شنیده بود رو تعریف می کرد به زبان مادری، شعر می خوند فارسی و زبان مادری، لال

امروز هوا اینجا بسیار سرده و میشه ردپای هوای سرد قطبی رو به عینه تجربه کرد.لپ های من گل انداختن و سرخ شدن.یاد دوستم وردیه افتادم که همیشه بهم می گف: تو اگه خواستی با کسی قرار بذاری حتما صبر کن هوا سرد بشه و بیرون قرار بذار، چون با لپ های کلی خیلی قشنگ میشی. خخخخخخخ :-)یادش بخیرایشالا هر جای این کره ...

هفته قبل چهارشنبه که ایمیل دانشگاه رو دریافت کردم داشتم پرواز می کردم. کل مسیر تا سر کار رو با صدای بلند با هدفون اهنگ گوش کردم و با قدم هایی سریع مسیر رو طی کردم. روز ابرها بودم.بالاخره اون همه تلاش

همش نگران بودم. کلی تا امروز دوندگی کرده بودم.بالاخره روز موعود فرا رسید.من کارت دانشجویی ام رو گرفتم :-)هوراااااا. خدایا شکرت. مرسی از خدا و مرسی از توحیلی کیف کردم که عصر پیشنهاد دادی بریم کافی شامپ

خب آخرین دفعه که مو کوتاه کردم اسفند پارسال در تهران بود که بعدش هم موهامو کراتینه کردم تا لخت تر باشن. بعدشم مطمئن بودم که تا مدتهای طولانی نمی تونم موهامو کوتاه کنم. آخه اینجا هزینه ی کوتاهی مو بسیا

لپ تاپ قدیمی ام رو دوس دارم زیاد. دوستی هست که نزدیک ده سال با من بوده. مارکی که خیلی دوس داشتم داشته باشمش. وقتی که خریدم بهترین و گرون ترین مارک لپ تاپ بود. به رنگ سفید صدفی و با همون آرم وایو بر رو

میگن هر کی میآد خارج از کشور بعداز مدتی دچار یه چیزی میشه که بهش میگن: هوم سیکاما برا من که مدت ها دور از خانواده بودم (اما از لحاظ عاطفی و ذهنی بسیار وابسته)، این مشکل فک کنم خیلی خودشو نشون داد. الب

اینجا در این نقطه از جهان، شبهای قطبی شروع شده. صبحها ساعت هشت و نه، خورشید طلوع می کنه و بعداز ظهرها هم ساعت چهار نشده، هوا تاریک شده.حس عجیبیه این مدل زندگی کردن.برا من که همیشه از تاریکی ترس و وحشت داشتم حالا صبح ها در تاریکی محض از خونه میرم بیرون و در تاریکی محض شب هنگام بر می گردم خونه.حس امنی...

یکی از جملاتم که الان در خونه رایج شده همین جمله ی "دلم پوسید آخه" هست. خخخخخخخفک کن: تازه یکی دو هفته است از مسافرت برگشتی و بازم دلت می خواد برین در شهر یه قدم بزنین.یهو این جمله رو گفتم و بعدش هم خودم متعجب شدم این جمله رو چرا گفتم. یاد مادرم افتادم و کنی توو خودم شرمنده شدم که کلیشه ی زندگی مادر...

امروز که آهنگ "خوشه چین" رو گذاشتی تا موسیقی متن در حین کار کردنمون باشه منو یاد خاطرات قشنگی انداخت :-)یادمه به همکارم گفتم من اونقدر دوس دارم به فلانی زنگ بزنم، مخصوصا که جواب موبایلشو هم نده. خخخخخ

گاهی که به ازدواج فکر می کنم این به ذهنم می رسه که حاصل ازدواج من و تو میشه بچه هایی به سرزندگی من و به باهوشی تو :-)اما تا کی شود این فکر حاصل.با وجود وصوصه های فراوان، دیگه در این مورد نمی خوام باهات صحبت کنمخدایا، این تو و این میدان زندگی من

سه جمله شنیدم از سه نفر متفاوت که همش دلم می خواد بگم به من مربوط نمیشه اما یه گوشه از ذهنم همش دارن فریاد می زنن:1- همکارم یه مرد متاهل: چقدر خوبه که این دو خانم مجردن. اصلا باید همه خانم های دارای ا

خونه یکی از قشنگ ترین کلماتیه که در کل جهان وجود داره.

نه می دونم می رم نه می دونم می مونم، اگه می رم چطوری می رم اگه می مونم که نمی تونم. هزار تا راه و هزار تا سوال و هزار تا دلواپسی. فقط می دونم که نمی خوام پل های پشت سرم رو ابن بارم خراب کنم.

امروز اول ژانویه ی 2019 هست. امسال سال منه، ایشالا. سال قدم گذاشتن در مسیری که سال هاست براش دارم تلاش می کنم. من پر از هیچان و ترس و خوشحالی و استرسم. پر از احساسات متناقض. از دیشب که همش منتظر بودم

امشب چه شب هست :-| همش دارم یه دهه دوری خودم از خانواده رو مرور می کنم و ته همه خاطرت می رسم به اینکه من مستحق خوش بودن به تنهایی هستم؟ البته بماند که سختی خیلی داشتم همش دارم به خانواده ام و اینکه بد

این سریال در مورد خانواده ای هست که در کنار همه مشکلاتشون با هم هستن. یه خانواده ی دلسوز و مهربون. یه پدر حامی و یه مادر فهمیده. یه خانواده ی واقعی. دوست دارم همچین خانواده ای داشته باشیم. همه مون. با هم و تک تک. فکرشم لذت بخشه. دلم می خواد بازم زمزمه کنم: دوس دارم همچین خانواده ای داشته باشم. ایشال...